วันเเรก_พัก

ผมตื่น7.30 ซึ่งเป็นเรื่องปกติของนักศึกษาทั่วไป ทั้งช่วงนี้ยังมีการสอบโหมกระหน่ำเข้ามาอยู่เรื่อยๆ การที่ผมตื่นตอนนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องปาฎิหาริย์แล้ว555 เมื่อคืนผมอ่านหนังสือเตรียมสอบตั้งเเต่3ทุ่มจนถึงเวลาประมาณตี2 ส่วนตัวเเล้วคิดว่ามันบ้ามาก แต่ด้วยความที่เวลาจดจ่อสิ่งใดสิ่งนึงแล้ว ผมจะลืมเรื่องเวลาไป เมื่อคืนก็เหมือนกัน เลคเชอร์ที่มหาลัยสอนมักจะมีเนื้อหาที่เชื่อมโยงกัน เเละด้วยความอยากรู้ผมจึงจดจ่อมาก บางทีอาจจะมากเกินไป555 แต่พอตื่นเช้าขึ้นมาเนื้อหาที่เรียนไปกลับกลายเป็นค่อนข้างจะเรือนลาง ผมก็เลยนึกถึงกฎ100 นาที ซึ่งบอกไว้ว่าคนเราเรียนรู้ได้ดีที่สุดใน100นาทีเเรก และจะค่อยๆดรอปลงเมื่อเวลาผ่านไป  ผมเลยนึก topic ที่จะเขียนในวันนี้ได้ 555

  พัก

“คนเราจะเรียนรู้ได้ดีที่สุดใน100นาทีเเรก” คำๆนี้ผมเคยได้ยินจากอาจารย์ท่านหนึ่งในช่วงที่ผมกำลังเตรียมสอบเข้ามหาลัย ช่วงนั้นผมต้องพยายามทำให้ตัวเองพร้อมที่สุด จึงได้ศึกษาหลายๆเรื่อง การจัดสรรเวลาก็เป็นหนึ่งในนั้น ทุกคนต่างมีเวลาที่ตัวเองเรียนรู็ได้ดีที่สุดเป็นของตนเอง อาจจะ 30นาที 100นาที หรือ120นาที พอถึงเวลา ผมเชื่อว่าทุกคนก็ต้องการที่จะรีเเลคตัวเอง อาจจะทำนู่นทำนี่ เล่นโทรศัพท์ เข้าห้องน้ำ ต่างๆนาๆ ผมจะเรียกรวมเวลาที่เราใช้ทำอะไรที่ไม่ใช่งานหลักที่กำลังโฟกัสว่าการพัก พักไม่ใช่แค่ผ่อนคลายตัวเองจากการเรียน แต่ยังรวมไปถึงตอนนอน ตอนพักเซตระหว่างเวทเทรนนิ่ง หรือการพักครึ่งของกีฬาบาสเกตบอล เพราะการพักคือการฟื้นฟูให้ร่างกายกลับมาพร้อมที่จะทำสิ่งต่อไป

“ให้เวลากับร่างกายตัวเองบ้าง แล้วผลลัพธ์ที่ออกมาจะดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อเลยหละ”

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s